19 listopada 2009 r. o godzinie 22:02 Sejm przyjął ustawę o grach hazardowych oraz o zmianie ustawy o grach i zakładach wzajemnych. W głosowaniu wzięło udział 419 posłów, z czego 234 było „za”, 8 „przeciw”, wstrzymało się od głosu 177, zaś 41 nie wzięło udziału w głosowaniu. W Senacie, gdzie Platforma Obywatelska (PO) ma większość, nie było problemów z przepchnięciem projektu.

19 listopada 2009 r., gdy na Wiejskiej posłowie powoli zbierali się na głosowanie dotyczące ustawy hazardowej, Radio Zet podało, że jego reporter dotarł do dokumentów, z których wynikało, iż dwa lata temu Robert Draba, zastępca szefa Kancelarii Prezydenta RP, lobbował w interesie Totalizatora Sportowego. Urzędnik miał wysłać pismo do minister finansów Zyty Gilowskiej z prośbą o zajęcie stanowiska wobec uwag TS, w których spółka dowodziła, że podniesienie podatków od wideoloterii nie przyniesie dodatkowych wpływów do budżetu państwa.

Przedstawiciele sektora wysokiego hazardu proszeni przez reporterkę „E-PLAY’a” o komentarze – tuż po ujawnieniu projektu ustawy, ale przed jej przyjęciem przez parlament – zgodnie krytykują nowe rozwiązania dla branży. Mówią m.in. o tym, jak wiele może zmienić na rynku niewielki, 5-procentowy wzrost podatku, jaki wspólny interes ma cała branża, kto może się domagać od rządu odszkodowań.

Proces legislacyjny rozpoczyna się od projektu aktu prawnego (ustawy), który powstaje poprzez zgłoszenie marszałkowi Sejmu inicjatywy ustawodawczej. Inicjatywa ta przysługuje grupie 15 posłów, komisji sejmowej, Senatowi, prezydentowi, Radzie Ministrów lub grupie co najmniej 100 tys. obywateli (tzw. ludowa inicjatywa ustawodawcza). Projekt ustawy musi zawierać uzasadnienie, przedstawić skutki, jakie wywrze jej funkcjonowanie w systemie prawnym oraz cel uchwalenia, a także źródła finansowania ewentualnych wydatków. Projekt ustawy składa się marszałkowi Sejmu – do tzw. laski marszałkowskiej